Samenzijn

Bijgewerkt: sep 11

Hilda (51) is al meer dan 30 jaar samen met haar vriend. Ze hebben twee dochters, van 20 en 22. Op dit moment is ze herstellende van een burn-out, die ze inmiddels als wake-up call beschrijft, en vertelt ze voor het eerst haar persoonlijke verhaal. Hun jongste dochter ontwikkelde en reageerde namelijk vanaf de geboorte ‘anders’ en de impact op het gezin bleek groot in de jaren die volgden:Rond haar tiende kreeg ze de diagnose dat ze een vorm van autisme had en in de loop van de tijd kwam daar PTSS bij. In haar jonge jaren waren bijvoorbeeld regels, afspraken, hoe ga je om met anderen, leren van uitleg, sociaal aanvaardbaar gedrag, mimiek van gezichten lezen en emoties bij anderen peilen al heel moeilijk voor haar. Als ze iets in het hoofd had moest dat ook nu gebeuren en precies op die manier. Ze had last van te veel of te weinig licht en van bijna alle geluiden. Denk bijvoorbeeld aan iemand die eet, slikt, ‘raar’ ademhaalt, ‘gek’ naar haar keek, verzin het maar.”

Elke dag moesten ze bevechten hoe ze een beetje oké door de dag konden komen: “In alle opzichten is dat voor haar natuurlijk ook heel lastig geweest. Ze kreeg te maken met flinke oordelen van anderen, hoe klein ze ook nog was en dat zette zich op latere leeftijd alleen maar door.”


Eigen foto's Hilda


Zelf kreeg Hilda te maken met oordelende gedachten over haarzelf: “Zie en hoor ik het wel goed? Ben ik nou gek? Doe ik alles verkeerd? Ik voelde me behoorlijk eenzaam en machteloos. Een diagnose of label zei me niet zoveel. Het uit zich bij elk individu weer anders. Maar het is zo logisch dat je jezelf af gaat vragen wat er aan de hand is wanneer dat nog niet helemaal helder is.”

Het voelde in de afgelopen jaren regelmatig als overleven met handboeien om en tape op haar mond, zo vertelt Hilda. Inmiddels is er wat meer lucht ontstaan. Haar dochter heeft sinds augustus 2019 een begeleid wonen plek: “We hebben altijd gezegd te willen gaan voor de relatie en te zoeken naar een goede oplossing. Anders was ze bij ons en bij de jeugdhulpverlening denk ik al heel lang uit beeld geweest. Vanaf het moment dat wij besloten dat het beter zou zijn dat ze uit huis zou gaan, duurde het nog een hele tijd tot het moment dat het daadwerkelijk kon. Een juiste plek vinden, was niet makkelijk.”


“Eigenlijk krijg je de boodschap: wij kunnen niets met jouw kind.”

Vanaf haar 14e ging Hilda’s dochter niet meer naar school: “We hebben het nog wel geprobeerd. Tussen haar 12e en 14e is ze op negen verschillende locaties geweest waar ze af en toe wat uurtjes kon meedraaien. Wij kenden haar handvatten en probeerden dat mee te geven aan de jeugdhulpverlening en de scholen. Maar bijna elke keer werd er, ook bij speciaal onderwijs, gezegd: “Dit hebben we nog nooit meegemaakt, hier kunnen we niet mee verder.” En ja, ze was verbaal enorm sterk, voor niks en niemand bang. Ze manipuleerde als de beste. Ik ben er van overtuigd dat je daar kun je door heen prikken, mits je haar handvatten leert kennen. Ze kon gemeen, erg boos, geïrriteerd en schikachtig zijn. Maar net zo gemakkelijk een groep opstoken of meekrijgen. Ja, luisteren en concentreren was wel een ding. En toch, voor een docent of coach die haar echt zag en hoorde had ze wel degelijk respect. Heel soms klikte het met een begeleider maar dan kreeg die weer een andere baan of werd een project zo maar stopgezet.”

Eigenlijk kregen ze continu de boodschap: wij kunnen niets met jouw kind: “Dat was een hele pijnlijke. Wij wisten het zelf ook niet precies, maar deden en doen alles vanuit liefde. Ik heb ook echt vanuit mijn hart moeten strijden in de wereld van de jeugdhulpverlening.”


Het ging zelfs zo ver dat Hilda bang geweest is om haar dochter kwijt te raken aan zelfdoding: “Of dat ze in situaties terecht zou komen waar ze zichzelf dan niet uit zou kunnen manoeuvreren. We hebben haar tussen haar 10e en 18eregelmatig uit rare precaire situaties weg moeten halen. In al die jaren voelde het alsof we in een parallelle wereld leefden. Huisje, boompje, beestje aan de ene kant en aan de andere kant lag zij hele dagen depressief op bed, ging niet naar school, had geen ‘normale’ activiteiten en was toch ook roekeloos. ’s Avonds en ’s nachts had ze vage contacten online waar ze mee ging afspreken. Als ze iemand een week online gesproken had, dacht ze: die doet mij niets, die ken ik nu toch.”

“Elke dag heeft een begin en een eind, waarna je weer op nieuw kan proberen.”

Haar dochter wist zich staande te houden ondanks alle heftige situaties en teleurstellingen: “Ze heeft in haar tienerjaren geen normaal sociaal- emotioneel leven gehad met vriendinnetjes. Sporten of even gezellig de stad in was lastig voor haar terwijl ze wel behoefte had aan contact en ‘gewoon’ wilde zijn. Omdat dit voor haar niet beschikbaar was, trok ze mensen aan die in een vergelijkbare wereld als de hare leefden. Criminaliteit, misbruik, verslavingen, we hebben het allemaal gezien.”

Tekst gaat door onder de foto.


Terugkijkend ziet Hilda wat ze de afgelopen jaren heeft geleerd en zou willen doorgeven aan ouders in vergelijkbare situaties: “Wees het anker voor jezelf, wees meer dan lief voor jezelf, vogel uit wat jij nodig hebt om hier meer dan goed doorheen te komen. Blijf in verbinding met je kind. Denk niet dat je de wijsheid in pacht hebt. Dat heb je zeker wel vanuit je hart, maar je hebt meer nodig. Vraag hulp en blijf daarin heel alert in je gevoel. Je vindt het niet bij iemand die net is afgestudeerd en van toeten noch blazen over het leven weet.”

Het is soms zoeken naar een speld in een hooiberg, maar de goede hulpverleners zijn er wel, aldus Hilda: “Neem met minder geen genoegen. Wij hebben bijvoorbeeld een coach die al een flink aantal jaren met haar en ons meeloopt. Als het om je kind gaat, voel je je soms heel zwak, verdrietig, machteloos en wordt je regelmatig op je ziel getrapt – ook door je kind zelf. Maar je vecht tegelijkertijd als een leeuw voor je kind en dat geeft zoveel kracht. Ouders doen dat vanuit pure liefde. Realiseer je dat alles voorbij gaat. Elke dag heeft een begin en een eind, waarna je weer opnieuw kan proberen. Het voelde voor mij soms als eindeloos. Daarom is het echt belangrijk om goed voor jezelf te zorgen en ook regelmatig uit de situatie te stappen. Maak afspraken hierover met je partner of vrienden om jezelf gezond te houden.”

“Er vonden misstanden plaats waarvan we uiteindelijk zelfs aangifte hebben gedaan en waarbij inspectie betrokken is geraakt.”


Ze wilde haar dochter graag liefdevol loslaten en begeleid laten wonen: “Wat is ‘goed zorgen voor’? Ik was ervan overtuigd dat het ons allemaal heel goed zou doen als ze meer op afstand zou zijn. Zo zou ik weer meer haar moeder kunnen zijn, haar vader haar vader en haar zus ook weer zus. Niet meer de constante battles. De weg naar begeleid wonen, is lang en je wordt met zoveel emoties geconfronteerd. Bij mij was dat een gevoel van falen, schuldgevoel, wanhoop, onrechtvaardigheid, angst, weerstand, verdriet, tot en met weten dat het echt oké is zo. Uiteindelijk heeft onze zoektocht naar een goede plek zo’n drie jaar geduurd. Op de eerste plek ging het helemaal mis. Er vonden misstanden plaats waarvan we uiteindelijk zelfs aangifte hebben gedaan en waarbij inspectie betrokken is geraakt. We hebben haar toen weer in huis gehaald en zijn weer op zoek gegaan.”

Ook een tweede poging ging mis: “Maar ik wist: er moet een goede plek voor haar zijn. We zochten door want bij ons thuis blijven, was niet langer een optie. Inmiddels heeft ze sinds augustus 2019 een fijne plek. Het eerste halfjaar zijn we heel nauw betrokken geweest, ook bij de begeleiders. Nu hebben we nog steeds wekelijks regelmatig contact, weer meer als ouders in plaats van halve professionals. Ze groeit, heeft een sterke wil om een fijn leven op te bouwen, maakt keuzes waardoor ze zich beter voelt. Kleine stapjes die gaan met vallen en opstaan. Wie weet ontstaat er straks ook een soort van dag invulling. Nu durf ik haar op een goede manier los te laten en wil ik dat ook heel graag. Ze wordt voor het eerst echt gezien voor wie ze is. Vorige maand werd ze 20 jaar... What a ride.”


Hilda vindt het belangrijk haar verhaal te delen omdat deze situaties ook bij andere gezinnen gebeuren. “Het heeft een enorme impact gehad op ons gezin. We zijn allebei blijven werken. Ik heb een parttime baan en dit gaf me jarenlang, in de combinatie met de situatie thuis, juist heel veel energie. Ik heb veel doorzettingsvermogen en wilskracht nodig gehad, werd ook vaak tijdens werktijd gebeld. Dan was er weer wat op school, elders of thuis aan de hand. Mijn man en ik wisselden elkaar daarnaast ’s avonds en ’s nachts vaak af in een ‘dienst’. Ook al kon ik mijn tijden redelijk flexibel inplannen, op een gegeven moment werd het me teveel. Tijd en rust voor mezelf kon ik niet meer vinden.”

“Ik heb een enorme levensenergie maar die was volledig gedimd.”

In april 2019 stopte ze met werken en nam ze de woorden burn-out voor het eerst in de mond: “Ik zat er natuurlijk al een hele tijd tegenaan maar ik dacht en vond ook echt: Ik ben superwoman dus ik red het allemaal wel.”

19 jaar lang zorgen voor een zorgintensief kind, eiste zijn tol: “Ik liep op mijn tandvlees. In de periodes dat ik heb gedacht: ik kan dit niet meer, voelde ik toch een basis van vertrouwen. Dat heb ik altijd gehouden en dat kwam sinds begin 2020 ook weer terug. Ik heb een enorme levensenergie maar die was volledig gedimd. Het komt nu weer terug. Ik kan en wil niet anders dan dat weer omhoog te laten komen. Mij echt goed voelen. Zo kan ik vanuit liefde blijven reageren.”


Ook als stel bleven ze overeind: “Je hoort vaak dat partners uit elkaar groeien omdat het té groot is en het niet lukt om het allemaal te verwerken. Iedereen doet en verwerkt dingen op een andere manier en dan is het soms moeilijk om bij elkaar te komen. Óf je groeit dichter naar elkaar toe. Bij ons is dat laatste gebeurd.”

“Ik gun hem de wereld.”

Dan ineens zichtbaar geraakt: “We hebben er allebei voor gekozen: dit kunnen we. Ook in onze diepste shit. We hebben echt wel kruispunten gekend waarop je voelt: het is erop of eronder. Maar als het slecht ging met mij, stapte hij naar voren. Ging het minder met hem, dan deed ik dat. Ik gun hem de wereld. Als het had gemoeten, als het echt niet anders had gekund, dan had ik hem uit liefde laten gaan.”

Ze verzamelden een team van mensen om hun heen: “Buiten onze relatie hebben we van meerdere, goede vrienden steun gehad. Het kringetje is klein geworden, mensen ergeren zich aan je kind of hebben een oordeel. Maar er zijn ook mensen opgestaan van wie ik het niet had verwacht.”

Nu is er een andere fase van het leven aangebroken voor Hilda: “Ik vind het heerlijk dat we nu het grootste deel van de week de tijd voor onszelf hebben, tot rust kunnen komen en kijken wat het leven verder in petto heeft. Inmiddels merk ik dat onze dochter beter in haar vel gaat zitten. We hebben weer mooie momenten waarop ik weer met haar kan lachen. Ik heb nu veel meer ruimte en lucht voor struggles die er natuurlijk nog zullen zijn. Zij ervaart zelf ook meer rust. En ja, ik heb roofbouw gepleegd. Ik ben grenzen over gewalst. Het was blijkbaar wel ergens goed voor. Ik ervaar de laatste maanden inmiddels als een wake-up call, waar nu ruimte is voor een mooie toekomst. Ik droom van innerlijke rust. Van een soort van moeiteloosheid in het leven, zonder structureel stress te ervaren. Om elke dag op te staan met zin in wat de dag brengt. Ik wil het graag nog heel lang, heel goed hebben met elkaar. En ik vertrouw erop dat dat gaat gebeuren.”



Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Hilda gefingeerd en zijn de foto's anoniem. Hilda staat open voor contact, wanneer je met een vergelijkbare situatie te maken hebt. Laat een berichtje achter via het contactformulier, zodat Lotte jullie met elkaar in verbinding kan brengen.



Wil je jouw persoonlijke (business) verhaal ook door Lotte laten optekenen? Dat kan! Lees hier meer over de mogelijkheden.



25 keer bekeken

Contactinformatie

What's Your Story

Nieuwe Ebbingestraat 53
 

9712 NE Groningen

06-51739476

info@lottegerland.com

whatsyourstory.nl

Kvk-nummer: 70886199

© 2020 What's Your Story

  • Instagram - What's Your Story
  • Facebook - Lotte Gerland - What's Your Story
  • LinkedIn - Lotte Gerland de Vries
  • Spotify - Stories of Inspiration Podcast
  • SoundCloud - Stories of Inspiration Podcast
  • iTunes - Stories of Inspiration Podcast
  • YouTube - Spoken Word