Lilian Plas over de weg van ontwikkelen: "Leren is continu durven bijstellen"

Door Corona gingen bedrijven zich realiseren dat ze moeten digitaliseren en daardoor kon Lilian Plas vol aan de bak. Want, hoe maak je nou goede video’s? Enkele jaren geleden rolde er ze het vak in en werd ‘per ongeluk’ videograaf: “Het was geen bewuste keuze maar er was een gat in de markt. De laatste tijd merkte ik dat er steeds meer behoefte komt aan leren hoe je zelf video’s kan maken, in plaats van dat het voor je gedaan wordt. Ik merkte soms dat bedrijven gemaakte video’s soms uiteindelijk niet (optimaal) plaatsten, omdat ze het te spannend vonden of niet wisten hoe. De drempel om zichtbaar te worden is voor veel ondernemers gigantisch hoog. Ik wil meer gaan geven dan de video. Ja, als ik ‘m maak heb je een leuke video maar dan? Je hebt continuïteit nodig om echt zichtbaar te worden, zijn en blijven. Er is weinig kennis bij bedrijven over video en online zichtbaarheid. Het afgelopen halfjaar was er veel paniek. Voor onze generatie is het redelijk vanzelfsprekend maar voor de, met alle respect, wat oudere generatie is dat niet zo.”



Lilian groeide op in Zwartemeer, vlakbij Emmen. Als kind voelde zich er niet helemaal thuis: “Ik was vrij expressief. Mode, musical en theater vond ik geweldig. Ik viel op tussen de standaard van ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’. Als kind luisterde ik daar niet naar, nog steeds niet trouwens. Ik kreeg thuis en op school wel veel vrijheid dus ik ben altijd lekker bezig gebleven met mijn eigen creatieve dingen. Op het moment dat ik naar de middelbare school ging, ik was ongeveer 12 denk ik, wist ik al dat ik uiteindelijk naar Amsterdam toe wilde gaan. Daar kon ik musicalster of modeontwerpster worden!”


“Letterlijk op mijn 18e verjaardag, mocht ik naar Amsterdam verhuizen van mijn ouders.”

Toch wist ze na haar middelbare schoolexamens niet precies wat ze wilde studeren. Een ding was echter wel duidelijk, uit Drenthe moest ze weg: “Ik besloot een tussenjaar te nemen waarin ik eerst een half jaar in een kledingwinkel heb gewerkt en een cursus modestyling volgde. Pas daarna, letterlijk op mijn 18e verjaardag, mocht ik verhuizen van mijn ouders. Ik ging naar Hilversum om daar als modestylist een stage te lopen. Ik regelde fotoshoots en zorgde dat het model de juiste kleding aankreeg. De creatieve vrijheid mistte ik alleen wel, dus ik ben al vrij snel weer gestopt.”



“Ik kon nog geen knoop aan een jas naaien.”

Wat gebeurde er met de droom om musicalster of modeontwerpster te worden? “Modeontwerpster bleek niet zo’n goed idee. Ik kon nog geen knoop aan een jas naaien. Ik was natuurlijk gaan werken als styliste. Dat lukte vrij snel al heel goed, waardoor ik me snel verveelde en weer daarmee stopte. Musical, ja… Ik heb heel veel gezongen, gedanst en opgetreden maar op een gegeven moment werd mode belangrijker. Het is zo gegroeid.”


Lilian besloot dat ze wilde gaan studeren: “Een vriendin van mij studeerde Media, Informatie en Communicatie. Wat ze daarover vertelde klonk heel leuk. Met deze studie op zak zou ik aan de slag kunnen bij tijdschriften, televisie of radio. Ik verhuisde naar Amsterdam om daar de studie te gaan volgen en ontdekte dat ik video heel leuk vond.”


In plaats daarvan ging ze stagelopen bij een PR bureau en concludeerde Lilian al snel dat ze niet geschikt was om voor een baas te gaan werken: “Haha, ja dat was wel duidelijk. Er heerste een sterke hiërarchie en daar kon ik niet goed tegen. Binnen de studie kon je je ook al specialiseren op het ondernemerschap dus dat ben ik gaan doen. Op dat moment ben ik al met mijn bedrijf begonnen. Zo kon ik ervaren dat het helemaal niet zo moeilijk was om te starten als ondernemer. We gingen video’s maken voor bedrijven en zzp’ers, kleine en laagdrempelige producties, dat was toen letterlijk een gat in de markt. Nadat de specialisatie was afgerond, bleven de aanvragen binnenkomen en besloot ik om, zonder mijn studiegroep, me officieel in te schrijven bij de KvK en door te gaan met mijn bedrijf.”


“Ik realiseerde mij dat ik niet afhankelijk wilde zijn van de energie van een stad.”

En dat was niet de enige grote beslissing die Lilian maakte: “Ik voelde me erg gestrest in Amsterdam en besloot twee jaar geleden terug te verhuizen naar Drenthe. Helemaal terug naar Zwartemeer. Dat had ik nooit verwacht, de stad was in mijn beeld ‘heilig’. Maar ik realiseerde me dat ik niet afhankelijk wilde zijn van de energie van een stad. De keuze om te kunnen werken waar ik dat wilde, locatie onafhankelijk, dat leek me fijn. Daarnaast woont mijn familie ook hier en wilde ik daar dichterbij zijn. Ik ben veel meer gaan waarderen wat ik hier heb: de rust, de ruimte, de natuur. Alles gaat wat langzamer.”


Recent besloot ze alle aanvragen voor het daadwerkelijk maken van video’s aan iemand anders door te geven: “Ik dacht dat de locatie waar ik mij zou bevinden, zou bepalen hoe succesvol ik zou zijn. Eenmaal terug in Drenthe ben ik online steeds meer gaan opbouwen en kwam ik erachter dat dit gewoon niet waar is. Inmiddels heb ik de mogelijkheid gecreëerd me meer te richten op educatie en niet meer op het uitvoerende stuk van video’s maken. Ik hou van het dynamische om steeds met nieuwe dingen te beginnen.”


“Ik wil maatschappelijker betrokken zijn en educatie is iets wat ik heel leuk vind om te doen.”

De komende jaren wil ze zich blijven door ontwikkelen: “De trainingen die ik nu geef, wil ik dusdanig door ontwikkelen dat ook iemand anders ze kan gaan geven. Binnen bedrijven is weinig kennis over video maar er zijn ontzettend veel bedrijven die aan de slag moeten met e-learning of die online hun gezicht meer willen laten zien. Ik werk op dat gebied graag met bedrijven die het budget niet hebben om het helemaal uit te besteden, maar die wel inzien dat het noodzakelijk is en graag zelf willen leren hoe ze dit kunnen doen. Zo hebben ze de kennis in huis en zijn ze niet afhankelijk van iemand extern. De trainingen gaan letterlijk over hoe je technisch een video opneemt, hoe je moet presenteren op beeld, hoe je een video moet bewerken en hoe het onderdeel kan worden van je marketingcommunicatie.”



Ook gaat ze haar lesbevoegdheid halen om les te kunnen geven: “En misschien nog wel belangrijker, daarmee wil ik een ingang creëren om mee te denken aan de ontwikkelingskant van onderwijs. Ik wil meer maatschappelijk betrokken zijn en educatie is iets wat ik heel leuk vind. Ik heb zelf een geweldige tijd gehad op school en dat wil ik doorgeven. Alles is zo langzamerhand gedigitaliseerd maar de drempel om daadwerkelijk te digitaliseren is ook in het onderwijs onwijs hoog. Die wil ik graag lager maken. Ook vind ik dat er nog te weinig aandacht is voor thema’s zoals persoonlijke ontwikkeling: wie ben je en wat wil je, hoe presenteer je jezelf, omgaan met geld… Dat soort vaardigheden leer je vaak niet. Het digitale onderwijs moet naar mijn mening hierin meegaan.”


“Een vaardigheid die nieuw en gecompliceerd is voor iemand, makkelijk maken, daar haal ik heel veel voldoening uit.”

Bedrijven zullen, zeker als er een heel team bij betrokken is, een omslag moeten maken in hun manier van communiceren: “Toen ik zelf een omslag maakte in mijn (online) manier van communiceren, merkte ik dat mijn omgeving me terug wilde trekken naar hoe het eerder was. Terug naar het bekende. Dan toch doorgaan, zorgt voor structurele verandering. Dat gun ik mijn klanten ook. Tijdens trainingen gaat er soms een wereld voor ze open. Video’s bewerken lijkt bijvoorbeeld vaak heel moeilijk en technisch. Tijdens een training hoor ik: “oh dit is super leuk!” of “het is veel makkelijker dan ik dacht”. Een vaardigheid die nieuw en gecompliceerd is voor iemand, makkelijk maken, daar haal ik heel veel voldoening uit. Zowel zzp’ers als grotere bedrijven worden veel zichtbaar als ze eenmaal de drempel zijn overgegaan. Dat is prachtig om te zien.”


“Mijn pad is het bewijs dat je je koers steeds kan en mag bijstellen.”

Tot slot wil Lilian graag nog een belangrijk inzicht vanuit haar afgelopen jaren meegeven: “We horen allemaal dat we moeten weten waarom we iets doen. Wat willen we nou echt? Waar zit je intrinsieke motivatie? Belangrijke vragen, zeker. Maar weet ook dat het soms pas later duidelijk wordt. Kijk hoe vaak ik ben veranderd van richting. Mijn pad is het bewijs dat je je koers steeds kan en mag bijstellen. Je hoeft het niet precies te weten voordat je begint. Laat het zich ontvouwen.”



6 keer bekeken0 reacties