Drie jaar na de diagnose borstkanker - De hemel kan wachten, op Jacobien de Haan

Het is oktober, borstkanker maand. Traditioneel de maand waarin er een hele boel acties zijn waar je aan mee kunt doen om Pink Ribbon te steunen. Belangrijk, want 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Zo ook Jacobien de Haan. In oktober 2017 krijgt zij, moeder van twee jonge kinderen, de diagnose. In de best beluisterde Stories of Inspiration podcast tot nu toe, vertelt ze hier kwetsbaar en openhartig over (scroll naar beneden voor een samenvatting en de opname van aflevering #11). In oktober 2020 kreeg ik de kans om Jacobien nogmaals te interviewen, hieronder lees je waarover!


Fotografie: Lotte Gerland de Vries


Inmiddels is Jacobien genezen verklaard en heeft ze haar eerste boek uitgebracht: De hemel kan wachten. Een bundel van columns die ze de afgelopen jaren schreef. Hierover mocht ik haar, wederom, interviewen! Jacobien vertelt over de prachtige roadtrip die ze met een bus maakte langs verschillende boekenwinkels in Nederland EN.... helemaal aan het eind van de podcast, leest ze een stukje voor uit haar boek. Indringend, emotioneel en vol dankbaarheid en levenslust.... Laten we deze podcast samen weer tot de best beluisterde maken zodat zoveel mogelijk mensen mogen kennismaken met het boek. 10% van de opbrengst gaat naar Pink Ribbon.


De hemel kan wachten kopen en lezen?

Dat kan onder andere via Bol.com



Je luistert aflevering #52 via Spotify, iTunes & Soundcloud.



Samenvatting podcast #11 Een openhartig gesprek over de impact van borstkanker


Jacobien vertelt in deze podcast over een stevig conflict met haar werkgever van destijds en de diagnose borstkanker. Nagenoeg tegelijkertijd. Ze vroeg zich af hoe het kon dat haar leidinggevende zoveel grip had op haar, ondanks ze niet op haar mondje gevallen is. Bien ging opzoek naar informatie en boekte uiteindelijke en workshop conflicthantering, 11 oktober 2017.

Dat beviel zo goed dat ze besloot de vervolgopleiding te gaan volgen, niet wetende wat haar te wachten stond: “Diezelfde ochtend had ik een afspraak gemaakt bij de huisarts omdat ik een vreemde verdikking voelde in mijn borst. Hij kon niets ernstigs vinden maar verwees me toch door naar een specialist. Op vrijdag de 13e kon ik terecht…”

Ze kreeg het hele pakket: “Eerst een afspraak met de oncoloog, daarna een borstfoto en dan een echo”. De uitslag van het onderzoek is dezelfde dag nog bekendgemaakt. Ik kon aan het gezicht van de verpleegkundige zien dat zij tijdens de borstfoto al zag dat er iets mis was, maar ze mocht niets zeggen, zo bleek achteraf. Toen kwam de radioloog en zij pakte mijn handen vast terwijl ze me aankijkt en zegt: “Het is niet goed wat we in je borst hebben gezien.” Er volgt een oorverdovende stilte en mijn ogen zoeken die van mijn man Theo. Ze praten met elkaar en tegen mij. Ik zie dat ze praten maar ik hoor alleen maar het schreeuwen van mijn hart. Ik wil niet dood, ik wil mijn kinderen niet verlaten. Mijn ogen zoeken Theo’s geschokte gezicht en schreeuw hun namen. Mijn hele lijf begint te trillen en de tranen stromen over mijn wangen. Theo houdt mijn handen vast als de radioloog doorgaat met wat ze moet doen.”


Wanneer de biopt is genomen, kunnen ze naar huis. Haar moeder en schoonvader hebben op de kinderen gepast: “Hoe vertel je dit zodat het geen bominslag is? Theo is mijn rots, hij belt, blijft praten, hij troost. Ik weet niet waar ik ben, maar niet daar. Mijn moeder trekt wit weg en zit huilend op een stoel. Het lukt ons die avond om gewoon te doen. Morgen vertellen wij het aan de kinderen.”

Haar borst is geamputeerd. Ze kreeg zeven maanden chemotherapie en 21 bestralingen: “De enige weg is dit te accepteren hoe het is. Je prioriteiten worden verlegd. Vanuit een gezonde situatie denk je er niet aan dat je een borst moet missen maar wanneer het levensbedreigend is, stap je daar vanaf. Een borstreconstructie, waarbij veel operaties gepaard gaan, wilde ik niet. Mentaal was dit allemaal zwaar genoeg. Door de chemo was ik kaal geworden. Ik zat onder de rode plekken en had lelijke nagels. Er komt echt gif je lichaam in. Elke ochtend moest ik mezelf onder ogen zien, terwijl ik er niet uitzag. Het is mentaal een zware ziekte.”


Fotografie: Lotte Gerland de Vries

Maar het alternatief was geen optie: “Je kan kapot in een hoekje gaan liggen en eraan toegeven dat het heel moeilijk is maar dat helpt niet. Ik putte kracht uit mijn kinderen en voelde een diep vertrouwen dat ik beter zou worden. Er was een moment waarop ik zo ziek was, dat ik mijn familie niet wilde zien. In alle rust verzoende ik mij met de gedachte dat ik dood kon gaan. Ik kon het loslaten en er vrede mee hebben. Ik voelde zelfs vertrouwen dat mijn kinderen zich zouden gaan redden.”

Gelukkig herstelde ze van deze slechte periode en is Jacobien inmiddels genezen verklaard: “Af en toe komt de angst terug, maar door mijn opleiding tot mediator weet ik nu dat ik mezelf een simpele vraag kan stellen: Is deze angst reëel of irreëel? Wederzijds onbegrip leidt tot conflicten. Dit was het conflict dat ik had met mijn lichaam.”


Ook te beluisteren via iTunes of Soundcloud.



Wil jij je verhaal ook vertellen in een persoonlijk portret of de Stories of Inspiration podcast? Neem contact op!


Met dank aan Demi Kromowidjojo voor de totstandkoming van deze blog. Demi is de topper die achter de schermen meeschrijft aan de artikelen over de live sessies en podcasts. En natuurlijk, dankjewel Bien.


Fotografie: Lotte Gerland de Vries

147 keer bekeken

Contactinformatie

What's Your Story

Nieuwe Ebbingestraat 53
 

9712 NE Groningen

06-51739476

info@lottegerland.com

whatsyourstory.nl

Kvk-nummer: 70886199

© 2020 What's Your Story

  • Instagram - What's Your Story
  • Facebook - Lotte Gerland - What's Your Story
  • LinkedIn - Lotte Gerland de Vries
  • Spotify - Stories of Inspiration Podcast
  • SoundCloud - Stories of Inspiration Podcast
  • iTunes - Stories of Inspiration Podcast
  • YouTube - Spoken Word