Zwanger, ondernemen & Corona!

Iris Colijn startte haar onderneming Peptalks & Talenttraining voor Millennials toen ze net zwanger was. Ik interviewde Iris vlak voor haar bevalling. Inmiddels is dochter Lianne geboren.


Iris is blij dat ze het begin al heeft gemaakt met haar bedrijf, ondanks ze inmiddels met verlof is: “Er zijn nu heel veel mensen die vragen hoe ik dat straks allemaal ga doen, dat weet ik echt nog niet. Er is veel angst, onzekerheid en wankele situaties. Het is heel interessant, stappen mensen weer in de trein? Er zal denk ik juist veel behoefte zijn aan een peptalk en de basis van mijn bedrijf staat nu.”


Iris lacht enthousiast en wijst naar haar buik: “Maar ik moet eerst dit maar even onder controle zien te krijgen. Dan zien we tegen die tijd wel hoe het land er voor staat en daarna bekijk ik pas hoe ik verder ga met mijn bedrijf. Ik maak me daar nu niet druk om. Het is voor ons allemaal spannend.”



“Thuis bevallen lijkt nu ineens een stuk veiliger, dat was wel even schakelen.”

Op dit moment is ze 39 weken zwanger en kan het dus elk moment gebeuren: “Het is best bizar om in deze tijd een kindje te krijgen. Ik dacht dat ik het allemaal bedacht had maar dat is ineens niet meer zo. Ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen, uit een bepaalde onzekerheid en veiligheid. Die situatie is nu helemaal omgedraaid. Hoe veilig is de omgeving van een ziekenhuis op dit moment nu eigenlijk? Is dat de plek waar je wil zijn om het moment dat zoveel mensen ziek zijn? Thuis bevallen lijkt nu ineens een stuk veiliger, maar dat was wel even schakelen. Ik dacht, straks zit ik hier en dan gebeurt er wat… Ik ben iemand die veel denkt.”

Nu de knop om is, kan Iris er zichtbaar van genieten. Terwijl ze in het zonnetje zit in haar heerlijke tuin vertelt ze via Facetime: “Eerlijk is eerlijk, toen we die gesprekken aan het voeren waren, moest ik daar vreselijk van huilen. Geen kraambezoek, niemand mag bij ons komen. Wat als een van ons koorts krijgt, alle strenge regels… Ik had een weekendje nodig om daar overheen te komen. Nu het allemaal is voorbereid, voelt het goed. Lekker thuis met mijn eigen spullen en Mark. We hebben een bad gekregen. Ik ga proberen de bevalling in mijn eigen bubbel te ervaren. We hebben samen veel gepraat en alle voordelen opgesomd. Uiteindelijk moet je accepteren dat het zo is en het loslaten. En dat loslaten is natuurlijk niet altijd heel makkelijk. Gelukkig heb ik het de afgelopen jaren wel aardig geleerd, loslaten is een dingetje voor een control freak als ik.”



Een paar jaar geleden raakte ze burn-out: “De controle was volledig weg. Met mijn hoofd kon ik het allemaal bedenken en zag ik dingen heel rationeel voor me. Maar mijn lichaam zei: Nee Iris, dat gaan we nu allemaal even niet doen. Ik heb toen een nieuwe manier gevonden om er niet altijd zo bovenop te willen zitten. Niet altijd tien stappen vooruit denken, ondanks me dat ook veel heeft opgeleverd. Ik kan nu bijvoorbeeld wel heel veel stappen vooruit gaan denken, maar we weten het niet. We weten het allemáál niet. Ik ben heel blij dat ik door de jaren heen heb geleerd de situatie er te laten zijn en te kijken naar wat er wel kan.”

“Ik zie mijn eigen voeten niet eens meer!”

Ze ging van versnelling 11 naar 0 en kreeg juist daar paniek van: “Ik dacht, het is drie weekjes. Even rusten en dan komt alles goed. Maar als je eenmaal in de ruststand komt en de huisarts zegt dat je voorlopig niks moet doen, ja toen ging ik me wel afvragen wat is dat dan, niks doen. Dat kan ik helemaal niet, dacht ik!”

Nu helpt het haar om de zwangerschap bij de dag te beleven, ze lacht: “Zo in complete quarantaine denk ik wel vaak: wat zullen we nu weer eens gaan doen? Tegelijkertijd besef ik me, het zijn misschien wel de laatste dagen in de komende jaren dat het zo rustig zal zijn. En toch, de muren komen soms wel op me af. Dan ben je zo dik en laat ik allemaal spullen op de grond vallen. Dan wil het weer niet met die stofzuiger, haha… Dan ben ik even heel boos – dat zijn ook hormonen hoor – en dan denk ik weer, ja dit is nog wel even een momentje om van te genieten. Als je me hier soms ziet hier in huis, daar kan je vast heel hard om lachen.”



Met alle liefde geeft ze nog een mooi voorbeeld: “Wij hebben een hondje en die loopt dan rond mijn voeten. Maar ik zie mijn eigen voeten niet eens meer! Dus dan hoor ik opeens een keiharde gil van de hond en sta ik per ongeluk op haar voet. Ik ben dan al in een stand waarin alles niet lukt haha… Of dat het snoer van de stofzuiger niet in het stopcontact gaat omdat ik er met mijn dikke buik niet meer bij kan. Gelukkig heb ik nu van een vriendin Robbie de Robotstofzuiger gekregen.”


“Al het geleuter met roze muisjes, dat hoeft nu niet, prima!”

Hoe denk je dat het zal zijn als Lutje Potje, zoals ze haar meisje liefkozend noemt, er is? “Ik was eerst heel erg bang voor de beperking in vrijheid op het moment dat je kinderen krijgt. Dat wordt door de maatschappij ook wel ingepraat. Dat je er nu nog maar even van moet genieten want straks als je kinderen hebt, heb je nergens meer tijd voor. Daarom heeft het bij mij ook best wel lang geduurd voordat ik kon toegeven aan het moedergevoel. En nu komt zij in een tijd, en dat is zo bijzonder, waarin mijn vrijheid weg is. Terwijl ik juist zo bang was om die vrijheid op te geven.”



De zwangerschap in quarantaine blijkt een aaneenschakeling van lessen en spiegels van het leven: “Alles is helemaal gekanteld. Ik heb zoveel zin in dat ze er is en dat we een simpel rondje kunnen gaan wandelen. Want heel veel meer dan een stukje wandelen mogen we op moment toch niet. Het is zo anders als ik me vooraf had voorgesteld. En natuurlijk is het heel jammer dat onze ouders haar niet vast kunnen houden, maar gezondheid staat voorop. Ik heb me best wel druk gemaakt over hoe dat dan allemaal gepland moet worden met kraambezoek. Nu hoef ik helemaal niets te plannen. Al het geleuter met babyshowers en roze muisjes, daar hoef ik nu niet in mee te gaan, prima. Het wordt voor me bepaald. De angstbubbel is lek geprikt.”

“Ik ben dichterbij mezelf gekomen dankzij de zwangerschap.”

Tijdens het gesprek komt Iris heel rustig en zen over, ze vertelt: “Eerst was ik best bang voor de bevalling en de pijn. Nu denk ik, kom maar gewoon. Het is allemaal zo rustig, het is mooi weer. Je hebt alle tijd om nu te komen. Ik heb mijn hele leven al last van de fear of missing out. Maar ik kan dat nu niet hebben, want er gebeurt helemaal niks. Het is alsof het zo heeft moeten zijn voor mij. Iets waar ik al jaren bang voor ben, wordt nu voor mij bepaald. Ik hoef niet meer bang te zijn en ben dat ook niet meer.”



Wat zou je willen zeggen tegen de Iris van over een paar weken? “Hou de rust vast die je nu hebt, als je straks met haar bent. Ik wil graag in deze state of mind blijven. Ik hoop dat de bubbel er samen met Mark mag zijn. Ook als ik elke nacht vier keer wakker lig. De touwtjes mogen vieren. Ik ben dichterbij mezelf gekomen dankzij de zwangerschap. Veel dingen zijn ineens een stuk minder belangrijk. Al die prestatiedrang, altijd haantje de voorste willen zijn. De scherpe randjes zijn er tijdens de burn-out vanaf gegaan. Nu ben ik echt oké met mezelf. Ik ben blij met wie ik ben, ook met heel veel striae en dikke vochtvingers.”

Op de valreep: “En oh! Over twee weken: het geniet moment met een rode wijn en een toastje Filet americain. Dát wordt mijn beloning!”




Wil je jouw persoonlijke (business) verhaal ook door Lotte laten optekenen? Dat kan! Lees hier meer over de mogelijkheden.



73 keer bekeken

Contactinformatie

What's Your Story

Nieuwe Ebbingestraat 53
 

9712 NE Groningen

06-51739476

info@lottegerland.com

whatsyourstory.nl

Kvk-nummer: 70886199

© 2020 What's Your Story

  • Instagram - What's Your Story
  • Facebook - Lotte Gerland - What's Your Story
  • LinkedIn - Lotte Gerland de Vries
  • Spotify - Stories of Inspiration Podcast
  • SoundCloud - Stories of Inspiration Podcast
  • iTunes - Stories of Inspiration Podcast
  • YouTube - Spoken Word