Een herseninfarct van haar man, zette haar wereld op z'n kop - Cynthia Bruinsma

Cynthia Bruinsma (46) groeide op in Woudsend in een gezin van 5 kinderen. Ze droomde ervan om te leren paardrijden, een eigen hond te hebben, op vakantie te gaan en avonturen te beleven. Maar dat zat er niet in. Ze creëerde haar eigen droomleven in haar spel en later in de verhalen die ze schreef. Schriften vol, vooral over de dieren die ze had en de avonturen die ze wilde beleven: “Nu kan ik zien dat ik toen al heel veel met verhalen bezig was. Ik schreef hele verhalen over hoe mijn leven er uit zag als ik op reis was of bezig was met huisdieren. Tijdens mijn middelbare schooltijd ben ik naar de decaan gegaan en vertelde hem dat ik graag copywriter wilde worden. Hij zei dat dat geen beroep was. Ik was heel volgzaam, hij zou dat wel weten. Ik dacht, oké dat is het dus niet en ik ging uiteindelijk logopedie studeren.”


Foto's door: Nadine de Ruiter


“Wat ik graag zou zien, is dat mensen meer met elkaar in gesprek gaan over dingen die echt belangrijk zijn.”

Zoveel jaren later is ze meer met verhalen bezig dan ooit. In zowel in haar baan in het onderwijs, als binnen het bedrijf dat ze heeft samen met haar man Arie, Vuurvinders: “Ruim 2,5 jaar geleden kreeg Arie een herseninfarct. Sinds dat moment stond onze wereld op zijn kop. Hij overleefde en revalideerde. Van alle dingen die hij beslist weer zou willen kunnen, stond er een ding bovenaan: weer fotograferen. Ik deed en liet alles voor hem en uiteindelijk ontwikkelden we zelfs samen ons bedrijf. Ik voel nu dat het ook tijd is om mijn kant van het verhaal te delen. Het gaat heel vaak om de persoon die het overkomt, de persoon die ziek is. Maar de partner gaat ook door een enorm proces. Want wat we samen hebben meegemaakt, hebben we niet perse op dezelfde manier meegemaakt. Daar is vaak weinig aandacht voor terwijl ik nu weet dat dat heel belangrijk is.”


In de afgelopen anderhalf jaar kwam ze vele verschillende mensen tegen die te maken hebben met mantelzorg: “Op een gegeven moment kreeg ik door dat er een verschil is tussen wat ik ging zeggen tegen iemand die terloops vraagt hoe het met ons gaat en iemand die écht wil weten hoe het met ons gaat. Ik kwam soms verdrietig uit een gesprek omdat ik niet de mogelijkheid kreeg om echt te vertellen hoe het met ons ging. Sommige mensen waren vooral blij met de dingen die beter gingen en vonden het lastig om te luisteren naar de dingen die moeilijk waren. In deze gesprekken was er geen sprake van werkelijke ontmoeting, verbinding. Tijdens gesprekken waar de ander echt wilde luisteren naar wat er beter ging maar óók naar wat er zo moeilijk was, ontstonden de verbindingen die ons zo hebben geholpen er bovenop te komen.”


“Het ging om de essentie van het leven, de ontmoeting en verbinding.”

Samen deelden Cynthia en Arie hun proces. Er kwam zelfs een prachtige portrettenserie uit voort genaamd Op z’n kop: “Tijdens zijn revalidatie hebben zijn begeleiders hem gevraagd wat hij weer wilde kunnen doen. Er werd verder gekeken dan Arie als patiënt, naar wie ben jij dan? Ze waren echt bezig met hem als mens. Iemand die weer zelfstandig wilde leven. Met hulp van bevriende fotografen werd er in het revalidatiecentrum een fotostudio ingericht. Hij maakte altijd al impactvolle portrettenseries. Nu ging hij alle mensen, van familie tot artsen, portretteren die betrokken zijn geweest bij zijn revalidatieproces. Daarnaast werden deze mensen geïnterviewd. Het ging om de essentie van het leven, de ontmoeting en verbinding. Hij bracht de mensen in beeld die hem wilden horen en zien. Die werkelijk betrokken waren.”



Voor haarzelf bleek de periode die volgde alles behalve gemakkelijk: “Ik had de diepe intentie om voor mijn gezin te staan, te zorgen dat we dit zouden overleven. Ik wilde alles geven om zo goed mogelijk voor ons gezin te zorgen en ze te beschermen. Daarom nam ik het leiderschap op me. Daarnaast wilde ik heel graag dat Arie weer het werk zou kunnen doen wat hij het liefste wilde doen. Soms bracht ik hem met tegenzin naar zijn fotografieklussen. Maar ja, hij kon zelf nog niet weer autorijden of zijn apparatuur sjouwen. En het betekende wel inkomsten en een fijne klus voor hem. Op een gegeven moment hebben we elkaar de vraag gesteld: “Wat als het de bedóéling is dat we samenwerken”. Dat gaf een heel ander perspectief. We hadden geen idee in hoeverre Arie zou herstellen, maar we zijn dankbaar voor waar we inmiddels beide staan. Arie is weer volop aan het fotograferen. Ik ben de verhalen gaan schrijven. Hieruit is ons gezamenlijke bedrijf Vuurvinders ontstaan.”


“Pas op het donkerste punt konden we zien wat we nog wel hadden.”

En waarom dat zo ontzettend belangrijk is, ondervonden ze zelf: “Op een gegeven moment was ik echt bang om alles kwijt te raken. Inkomen, huis en uiteindelijk ook de levenslust. Arie kreeg een ontzettende tegenslag omdat hij, juist door zijn ijzersterke mentaliteit, te snel te veel wilde doen. We stonden op het punt waarvan we dachten, dit komt nooit weer goed. Pas op het donkerste punt konden we zien wat we nog wel hadden. Alles wat ons op de been hield, waren de mensen die om ons heen stonden. Die écht geïnteresseerd waren. Die niet bang waren voor het rete ingewikkelde antwoord op een vraag als ‘hoe gaat het met je’? Want op sommige dagen ging het best goed. Bijvoorbeeld de dag dat Arie weer koffie kon drinken zonder verdikkingsmiddel. We waren zo blij met zoiets vanzelfsprekends. En tegelijkertijd waren we enorm veel verloren en ging het dus eigenlijk helemaal niet goed. Ik weet nu dat goed en niet goed naast elkaar kunnen bestaan. Het is niet persé het ene óf het andere. Het is een bepaalde balans die de ene dag links uitslaat en de andere dag rechts. We werken er hard aan om de balans weer wat evenwichtiger te maken.”



Nu portretteren ze verhalen van ondernemers en organisaties. Arie de foto’s, Cynthia de tekst: “De ontmoeting staat voorop. Wij moesten, beide op onze eigen manier, onze identiteit opnieuw opbouwen. En ook onze relatie opnieuw vormgeven. In dat proces hebben we heel veel betrokkenheid ervaren van de mensen om ons heen en dat komt omdat we open vertelt hebben over ons proces. Dat is wat ik andere mensen en zeker ondernemers ook gun. We gaan in gesprek over wat ze drijft, naar waar iemands vuur zit. We portretteren verhalen van ondernemers die het willen hebben over waar het voor hun écht over gaat, die meer willen laten zien dan de mooie plaatjes op Instagram. Als ondernemer word je continu getest op je visie. Je persoonlijke verhaal delen, helpt daarbij. We zien jou als mens, inclusief je verhaal achter de eerste laagjes.”



561 keer bekeken0 reacties