Docent Lotte leert online ondernemers trainingen maken!

Lotte Brouwer is geboren en getogen in Leeuwarden en er nooit meer weggegaan. Als oudste van drie, ze heeft een broertje en zusje, groeide ze op in een heel chill gezin: “Alles kon altijd besproken worden en tegelijkertijd konden we ook goed ruzie maken met elkaar. Op de basisschool gebeurden dingen die een signaal hadden kunnen zijn voor mijn werk nu! Al heel jong kreeg ik door hoe het schoolsysteem werkte en vooral hoe het niet werkte voor mij. In groep drie had ik al in de gaten dat, als ik dit werkje doe en ik maak het te snel af, krijg ik meer werk. Toen en nu nog steeds besteed ik graag eerst mijn tijd aan leuke dingen om daarna hard aan het werk te gaan!”



Samen met een groot deel van haar vriendjes en vriendinnetjes stroomde ze door naar een middelbare Montessori school: “Het was een slecht idee. Deze school werd verkocht alsof je er geen huiswerk had. Dat leek me heerlijk! Ik had alleen niet bedacht, dat ik zelf alles moest gaan inplannen. Nu kan ik heel goed plannen, ik hou me er alleen vaak niet aan. Op deze school had ik niet de mensen om me heen die mij de structuur konden bieden die ik wel nodig had. Ik werd dwars en vond oprecht dat ik het vaak beter wist dan de leraar.”


Na de HAVO wist Lotte nog niet goed wat ze wilde doen en dus plakte ze er twee jaar VWO achteraan: “Op de HAVO had ik al geschiedenis examen gedaan en dat vak volgde ik vervolgens ook op het VWO. Bij de eerste les aangekomen stond er zo’n hele oude man als onze docent. Die kijkt me eens aan en heet me welkom. Hij zei: “Voor je binnenkomt, heb je ook een groot schrift?” Ik zei: “Nee, ik heb geen groot schrift.” Waarop hij me vertelde dat dat wel moest. Ik vroeg vervolgens waarom dat dan moest? En die vraag is denk ik wel zo’n beetje de drijfveer van mijn bestaan. Het antwoord “dat doen wij hier omdat je tijdlijnen en schema’s moet maken en dat kan alleen maar in een groot schrift”, was voor mij natuurlijk niet voldoende. Ik had net mijn HAVO examen gehaald, dit ook allemaal getekend dus ik vond dat het wel moest kunnen in een normaal schrift! Nou ja, lang verhaal kort, ik kwam er niet in en ging weg.”


Het ging een tijdje zo door maar uiteindelijk zou ze toch haar schoolexamen moeten halen: “Ik besefte wel dat als ik al die lessen ging missen, dat examen een onmogelijke opgave ging worden. Ik moet er heen maar wat er ook gebeurt, ik koop geen groot schrift. Mijn ouders hadden op zolder een doos met rollen behangpapier er in. Daar heb ik een groot schrift van gemaakt, ook met lijntjes en zo. Ik naar school, met dat stuk behangpapier dat uit mijn tas stak. De hele klas was overstuur, wat ga je nou doen, wat gaat er gebeuren? Ik heb twee tafels tegen elkaar geschoven en mijn rol behangpapier lekker dramatisch uitgerold, maar werd er weer uitgestuurd.”


Ze houdt er niet van als mensen zeggen hoe Lotte dingen moet doen: “Als ze me vertellen wat ik moet doen en kunnen uitleggen waarom, dan ben ik er oké mee. Maar hoe ik het vervolgens ga doen, wil ik zelf bepalen. Het idee van one size fits all past niet bij mij. Het voorbeeld met het behangpapier is tekenend voor wie ik ben.”


"Het idee van one size fits all past niet bij mij."

Na haar VWO werkte ze een jaar in een supermarkt voor ze sociologie ging studeren in Groningen: “Ik had me er niet genoeg in verdiept en kwam er achter hoeveel statistiek ik moest leren. Ik stopte en heb een hele tijd in callcenters gewerkt. Hoewel ik wist dat dit niet voor de rest van mijn leven zou zijn, heb ik er een hele mooie tijd gehad en veel geleerd. Ik moest mensen dingen uitleggen zonder dat ik hun scherm kon zien of overnemen. Daardoor leerde ik heel goed luisteren, vragen en controlevragen stellen. Mijn communicatie skills heb ik daar goed ontwikkeld.”


In plaats van schoppen tegen het systeem, besloot Lotte het onderwijs van binnenuit te gaan veranderen: “Op mijn 25ste ben ik de lerarenopleiding docent Engels gaan doen. Ik was een stuk ouder dan de andere studenten en moest bijvoorbeeld in Londen ergens een handtekening zetten voor een van mijn minderjarige studiegenoten. Doordat ik later begon, had ik een duidelijker doel voor ogen. Ik kwam daar niet om vrienden te maken of de kroeg in te gaan. Ik kwam daar om mijn diploma te halen, punt. In vier jaar ben ik dan ook netjes het HBO doorgerold.”




Ze vond gelijk een super fijne baan: “Het kon allemaal niet op. Ik mocht dingen bedenken, innoveren, er was geld en allemaal toffe shit. Ik ging werken in het volwassenonderwijs in de voedingsindustrie. Mensen die werken met leren combineerden. Alleen, ze hadden eigenlijk meer Nederlandse les nodig dan Engelse. Ik raakte zwanger, kreeg een kind en toen hij 1 was, ging ik naast mijn werk ook nog een opleiding docent Nederlands doen. Dat ging goed, zelfs toen ik zwanger werd van de tweede. Mijn laatste tentamen heb ik twee dagen voor de geboorte van mijn dochter gemaakt.”


Eenmaal weer up and running vond Lotte haar baan niet meer leuk: “Ik was aangenomen voor innovatie en vernieuwing maar nu werd dat ineens tegengewerkt. Plus, ik had er nu een gezin bij. Niet zo verrassend dat ik in januari 2019 in een dikke vette burn-out terecht kwam. Ik voelde het aankomen, kreeg paniekaanvallen. Het waren niet de lessen die me triggerden maar de hele vergadercultuur er omheen. Zat ik te hyperventileren op de wc, en maar door pushen, want ja, je moet verder. Tot ik op een dag de kinderen weg had gebracht en alleen maar kon huilen. Ik heb mijn man gebeld en een dag vrij genomen. Daarna was ik er wel weer, dacht ik. Uiteindelijk heeft het meer dan een jaar geduurd voor ik ook maar kon gaan denken aan re-integratie.”


In deze periode kwam ook een andere pijn naar boven: “Ik heb hier nog niet eerder openlijk iets over gedeeld maar vind het nu een goed moment. De burn-out kwam mede doordat ik van mijn 22ste tot 24ste een relatie heb gehad met een drugsverslaafde loverboy. Ik heb geluk gehad dat ik destijds veel geld had. Daardoor hoefde ik niet in de prostitutie, ik kon het afkopen. Wat ik nu heel sterk voel, is dat ik altijd autonomie wil hebben en deze kwijt ben geraakt in die relatie. Mijn werk triggerde dat, jaren later, opnieuw. Ik word dwars en boos als ik daarin belemmerd word. De relatie met deze loverboy is een van de eerste dingen in mijn leven geweest, die mij echt hebben gevormd tot wie ik nu ben. Ik ben er veel eerlijker door geworden. Minder vatbaar voor gedoetjes en flauwekul. Daar prik ik snel doorheen.”



Lotte verwoordt dat het haar is overkomen maar dat ze er ook een aandeel in heeft gehad: “Je moet namelijk verder daarna en hoe neem je dan die verantwoordelijkheid? Ik kwam uit deze relatie met een strafblad. Ik heb hulp gezocht voor de gedragingen die daar destijds toe hebben geleid. Wat ik wél kon doen is elke keer mijn verantwoordelijkheid pakken en er vanaf nu het beste van maken. Dat was het moment dat ik besloot de opleiding leraar Engels te gaan doen. Ik voelde: ik heb het zo verpest en zo slecht gedaan, ik kan me geen misstap meer permitteren en moet nu alles volgens het boekje gaan doen. Maar zo werkt het uiteindelijk niet in het leven. Dat perfectionisme moest ik loslaten. Het perfecte plaatje vind ik helemaal niet meer boeiend. Het zijn juist de imperfecties die je interessant maken.”


Na de burn-out moest ze op zoek naar een andere werkplek. Deze baan was niet gezond meer voor haar: “Ik ging onderzoeken wie ik ben en wat ik allemaal kan. Telkens kwam naar voren dat ik een hele creatieve denker ben, iemand die wil pionieren. Ik wilde dat niet meer voor iemand anders doen en dus ben ik mijn eigen bedrijf begonnen. Ik was alleen nog zo buitensporig moe terwijl ik tegelijkertijd zoveel mogelijkheden zag. Het duurde even voor ik de balans had gevonden. Ik ben een opleiding gaan doen tot Brain Fuel Facilitator, een brainstorm methodiek. Dat was de beste keus die ik ooit heb gemaakt en ik gebruik het nog steeds in mijn huidige bedrijf wanneer het zo uitkomt.”



Lotte ging onder andere brainstormsessies faciliteren voor kleine ondernemers in de horeca en werd innovatiecoach bij het festival Welcome To The Village: “Daar mocht ik groepen mensen ondersteunen die werken aan een duurzaamheidsproject, net zolang tot ze een werkend prototype hadden. Een zelfvoorzienende ijskar bijvoorbeeld. Ik zag: dit kan dus! Mensen kunnen dit soort vette, nieuwe dingen bedenken in een hele korte tijd.”


Via het festival kwam ze in contact met mensen die veel met e-learning werken. Er leefden vraagstukken waar Lotte perfect bij kan ondersteunen: “Ze werken met e-learning, krijgen goede reacties maar vragen zich af of het wel effectief is en echt werkt. Alles wat ze doen, is eigenlijk niet onderbouwd. Hoe leren mensen en hoe bouw ik mijn cursus nu goed op? Welke opdrachten geef ik aan deelnemers? Zo ontstond een nieuw bedrijfsidee dat ik ben gaan testen. Nu help ik ondernemers om alle kennis die in hun hoofd zit daar uit te krijgen op een manier dat hun klant er ook echt iets aan heeft.”


"Ik kan nog steeds leraar zijn maar dan op mijn eigen voorwaarden."

Innovatie, creativiteit en haar onderwijsachtergrond komen ineens bij elkaar: “Ik kan nog steeds leraar zijn maar dan op mijn eigen voorwaarden. De mensen met wie ik werk, weten vaak super veel over hun eigen vakgebied. Dat betekent alleen niet automatisch dat je het ook goed kan overbrengen. Tegenwoordig vindt iedereen bijvoorbeeld dat je met video moet werken in online cursussen. Dat is ook een fantastische tool, maar niet iedereen past het. Ook zie ik mensen vaak verzuipen in hun eigen kennis, die ze denken allemaal in één cursus te moeten stoppen. Dat gaat nooit. Als leraar geloofde ik oprecht dat ik alleen maar leraar kon zijn. Nu geef ik mijn brein ineens de ruimte om de mogelijkheden te zien die er altijd al waren. Ik wist het alleen nog niet.”



38 keer bekeken0 reacties