De rust zelve - Rick Mulder is een met de natuur

Tijdens zijn studie maatschappelijk werk, rolde Rick Mulder (28) in de uitvaartbranche: “Met een groep studenten deden we draagwerk tijdens uitvaarten, ik was een jaar of 19. Uiteindelijk kreeg ik daar een vast contract en werd ik planner en manager van een paar locaties. Een logische stap was geweest om door te groeien en uitvaartondernemer te worden. Daar werd ik ook voor gevraagd maar de echte passie ontbrak. Ondanks dat ik er zeker plezier aan beleefde, mistte ik toch wat.”


Het vuur zat ergens anders: “Mijn vrouw Laura en ik hadden al lang op ons verlanglijstje staan om op wereldreis te gaan.”



Wanneer Rick vertelt over zijn jeugd, is de droom van een wereldreis ineens gemakkelijk te verklaren. Met zijn ouders ging hij al jong op avontuur: “Mijn ouders hielden heel erg van hiken, het liefst met het hele gezin. Tijdens vakanties gingen we vaak naar mooie wandelgebieden, hoewel ik dat als kind nog niet zo kon waarderen. Ik kom uit een gezin van zes, dus het was voor mijn ouders altijd een hele uitdaging om iedereen mee te krijgen. Een hoop gekrijs en gedoe. Nu ik terugkijk, heeft dat wel de basis gelegd voor het avontuurlijke dat ik nu in me heb.”


Op zijn 5e kreeg hij de diagnose ADHD: “In die tijd hielden ze van snelle stempels en er wat aan doen. Ik gebruikte Ritalin maar mijn impulsiviteit bleef erin zitten. Dat haal je niet uit een kind, dat is wie ik nog steeds ben. Toen Laura en ik besloten om voor twee, drie jaar op reis te gaan, werd mijn moeder emotioneel bij het afscheid. Een van de weinige keren dat ik haar zo heb gezien. Ze is een nuchtere Groningse maar op dat moment zei ze: “Ik heb je met veel pijn en moeite grootgebracht, dus ga alsjeblieft niet dood tijdens de reis.” Mijn impulsiviteit heeft zowel haar als mij veel moeite gekost maar heeft er ook voor gezorgd dat ik heel avontuurlijk ben gebleven.”


En dus zocht hij dat avontuur maar al te graag op: “Sinds een jaar of acht, ben ik samen met vrienden veel gaan liften. We zijn door heel Europa gegaan. Vaak liften we naar een bosgebied om daar te gaan hiken, vuurtje stoken en overnachten. Later heb ik mijn broer veel tochten gemaakt. Die tochten knutselden we zelf online in elkaar en dan gingen we lopen. Soms pakte het heel goed uit en hadden we een prachtige tocht en soms pakte het minder goed uit.”


Lachend: “Dan liepen we over een berg en zeiden tegen elkaar: “Volgens mij is dit geen pad.” Dat pad moesten we dan weer terugvinden.”



Rick komt uit een groot gezin: “Toen ik zes was zijn we vanuit Doetinchem naar Zwolle verhuisd, waar mijn ouders nog steeds wonen. Ik kan me nog herinneren dat er bos rondom ons huis was, dat is echt veranderd. Nu staan er allemaal huizen.”


Waar ze vroeger niet zoveel met elkaar optrokken door het leeftijdsverschil, maken ze nu de meest fantastische tochten met elkaar: “Toen we jonger waren, merkte je het verschil in leeftijd veel meer. Nu is dat anders. Twee jaar geleden hebben we met alle broers een alpine tour gedaan. IJsklimmen, een top omhoog, door de sneeuw. Dat was heel cool.”


Wanneer ze met z’n allen bij elkaar komen is het een gezellige, drukke bedoening: “Iedereen heeft nu ook een relatie dus in plaats van met zes, zijn we met twaalf wanneer we allemaal bij elkaar komen. De oudste hebben inmiddels kinderen en iedereen is energiek. Dat mondt soms uit in een grote explosie van lawaai als we met z’n allen samenkomen. Ik ken het sinds ik klein ben maar ik kan me voorstellen dat andere mensen denken: wayooo!”


Zeven jaar geleden leerde hij Laura kennen: “Ze werkte als barmeisje bij het Vliegende Paard, het studentencafé in Zwolle. Ik was daar met een vriend, toen Laura en ik met elkaar in gesprek raakten. Op den duur zei Laura: “Als hij me niet gaat toevoegen op Facebook, dan ga ik dat morgen doen.” En dat heeft ze gedaan. We raakten aan de praat terwijl we elkaar nog maar een of twee keer hadden gezien. We zijn gaan daten en heeft het nog wel een half jaar geduurd voor het serieuzer werd. Ik was nog niet zo toe aan een nieuwe relatie, Laura was gelijk overtuigd. Niet dat ik niet overtuigd was van haar, maar ik was gewoon nog een beetje een flierefluiter.”



Tot hij er uiteindelijk niet meer omheen kon: “Met een vriend was ik aan het liften door Europa. We waren vier weken weg en halverwege de trip was ik jarig. Laura stuurde mij een verjaardag filmpje en daarna is het snel gegaan. We gingen na een maand of acht, negen al samenwonen. De volgende stap was de wereldreis. De trouwerij, vlak voor ons vertrek, was ontzettend mooi en fijn maar de reis stond eigenlijk op nummer één. Daar waren we al drie jaar naar toe aan het werken, die moest er komen.”


Ze werden op het station uitgezwaaid door vrienden en familie: “Het was superfijn dat ze er waren. Het zegt iets over de impact denk ik dat je toch even met emotie in de trein zit en je afvraagt: waar zijn we aan begonnen. Alles verkopen, vertrekken en maar zien wat er gebeurt. Het doel was letterlijk ‘we zien wel’. Wellicht dat we ons plekje vinden aan de andere kant van de wereld, misschien komen we wel terug en gaan we alsnog in Nederland in een rijtjeshuis wonen. Het stond helemaal open. Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken maar ik was er zo klaar voor om weg te gaan. Ik keek er naar uit om zoveel nieuwe culturen te ontdekken. Bij mensen thuis slapen in Roemenië, Turkije of India. Dat soort dingen maak je alleen mee als je ook daadwerkelijk gaat reizen. Op vakantie doe je dat minder snel. De gastvrijheid van de mensen, voornamelijk buiten Europa, heeft echt de meeste indruk gemaakt.”


Tijdens het liften door Turkije kwam Rick er al snel achter dat wanneer je werd meegenomen door iemand, je altijd iets aangeboden kreeg: “Ook al was het maar een ritje van een half uurtje, dan nog ging je tenminste mee om thee te drinken. In de middag namen mensen je standaard mee om wat te eten. Je kon erop aandringen wat je wilde maar we mochten echt niet betalen. Soms probeerden we uit te leggen dat we niet aan het liften waren omdat we arm zijn, maar altijd kregen we terug: dit hoort bij onze cultuur. We sliepen via couchsurfing bij mensen thuis. Op basis van recensies zochten we dat uit. Vooral in Turkije en India was het zo dat daar waar je sliep, je de koning was. Dan gingen we ook uit eten, kregen we er een ontbijt bij. Het was niet te geloven. Overal was dat zo. Ik kan me niet herinneren dat we een adres hebben gehad waar we niet minimaal een ontbijt hebben gekregen. Dat is wat gastvrij is daar.”



Het was niet makkelijk om na 5 maanden de reis te moeten afbreken: “Toen we het vliegtuig uitstapten zei Laura: “Nou, dan gaan we een busje kopen!” En ik dacht: Nou daar moet ik even over nadenken. Ik vond het lastiger om de knop om te zetten.”


Lachend: “Twee weken later hebben we een busje gekocht, daar niet van.”


Vanuit India ging het allemaal snel toen de ernst van Corona duidelijk werd: “We liepen al een paar dagen op eieren. Toen Corona uitbrak, boekten we snel tickets om twee dagen later naar Nepal te gaan. We zouden vrijwilligerswerk gaan doen en hadden een adres waar we terecht konden. De ochtend daarna waren de tickets alweer gecanceld. Vanaf toen was het niet leuk meer. We waren er zoveel mee bezig. We zaten in een hostel terwijl we liever bij Indiërs thuis verbleven. Maar door het hostel kregen we wel een beter beeld van hoe de situatie was en wat we het beste konden doen. Iedereen zat in dezelfde afweging. We hebben uiteindelijk heel snel besloten en tickets geboekt om terug te komen. Een moeilijke route via Ethiopië, waar je ook liever niet wil strandden als het luchtruim ineens dicht zou gaan.”


Doordat Rick en Laura nu na alweer terug zijn, moest Rick sneller dan verwacht gaan nadenken over wat hij wil qua werk. Stilzitten is niks voor hem: “Ik heb nog niet echt een plan maar heb nu wel alle tijd om dat te ontwikkelen. Uiteindelijk zitten er ook mooie voordelen aan het terugkomen maar dat kon ik eerst nog niet zo goed zien. Ik vond het heel relaxt om uit de backpack te leven en niet zoveel te hebben. Aan de andere kant ben je dan heel afhankelijk van andere mensen en dat zijn we nu veel minder.”



Samen gaan ze door prachtige fases van hun relatie heen: “Tijdens het backpacken hadden we ook nog meer ons eigen ding. Laura ging dan soms werken, terwijl ik de stad ging verkennen. In de bus heb je die eigen ruimte niet meer. Haar ruimte is mijn ruimte en andersom. Dat kunnen we steeds beter en we hebben prachtige gesprekken over welke kant we op willen samen. We zijn er veel en actief mee bezig. Ik lees nu bijvoorbeeld het boek Relatie APK. Die gaat alle fases bij langs van een relatie, ook niet-liefdes relaties. Op basis daarvan hebben we dan weer hele mooie gesprekken en vinden we de verbinding. Eerder was ik daar wat laconieker in: “Ja is goed, ik zal het de volgende keer anders doen”. Voor de goede vrede gaf ik Laura dan gelijk en schoof ik het van me af. Als er nu iets gebeurt, zoeken we daar de verdieping in.”


Over een jaar wil Rick een website online hebben staan voor mensen die willen hiken. Lange tochten, liefst met overnachtingen in het bos: “In onherbergzame gebieden als Polen, Hongarije, Roemenië, Schotland, Scandinavië wil ik routes maken voor dag hikes tot aan 5-daagse hikes. E-books waar een aantal tochten in staan en waarin je ook dingen leert over de natuur. Als je bijvoorbeeld in Bulgarije gaat lopen in de lente, welke dingen kan je dan in het wild plukken? Waar kan je je thee van zetten of welke groente vanuit de natuur kan je toevoegen aan het eten?”


In de zomer van 2021 wil Rick hikes onder begeleiding gaan organiseren: “Daarmee wordt het ook toegankelijk voor mensen die niet, of nog niet, alleen zo’n tocht willen maken. Ook willen mensen vaak niet alle materialen nieuw aanschaffen voor iets waarvan ze nog niet weten of ze het vaker gaan doen.”



Het gaat hem niet om het continu halen van hoge toppen: “Zoek een plek waar het rustig is. Van twee uur hiken kan je al genieten. Laat staan als je dat voor meerdere nachten doet. Je doel is om je wandelschoenen aan te doen en even eruit te zijn. De alpen bijvoorbeeld zijn al dusdanig ontdekt dat er zó veel mensen hiken op de paden. Je loopt er bijna in een rijtje achter elkaar aan. De onontdekte gebieden trekken mij daarom veel meer aan. De weg is al het doel.”


De natuur geeft rust: “De natuur oordeelt niet. Ik was altijd de drukste in de klas en tegelijkertijd wilde ik graag geliefd zijn. Als kind voel je aan dat er andere kinderen zijn die dat niet kunnen handelen. Ik hou niet van ruzie en kan er moeilijk mee omgaan als mensen onaardig doen. In mijn beleving is er vaak niets aan de hand en dan wil ik het oplossen. Als kind kon ik dat moeilijk wegzetten als ik uit zo’n dag terug kwam naar huis. Tegenwoordig kan ik dat meer van een afstandje bekijken. Ik ben zo en mijn impulsiviteit hoort bij mij. Het haalt de mooiste dingen in mij naar boven.”







4 keer bekeken0 reacties